<p>११ जेठ, बुटवल ।<br>रूपन्देहीको दयानगरमा गएराति दुई जनाको हत्या भएको छ । दयानगर ५ छपियाका ५८ वर्षिय बलराम पोखरेलले आफ्नै श्रीमती र भाईको हत्या गरेको प्रहरीले जनाएको छ।<br><br>ईलाका प्रहरी कार्यालय छपियाका अनुसार बलरामले आफ्नै श्रीमती ४५ वर्षिय कृष्णा पोखरेल र भाई ४८ वर्षिय चन्द्रकान्त पोखरेलको हत्या गरेका हुन्।<br><br>बलरामले सोमबार राति सवा नौं बजे आफ्नै घरमा ईट्टा प्रहार गरी गम्भीर घाईते बनाएकोमा उपचारको क्रममा भैरहवा मेडिकल कलेजमा दुवैजनाको राति नै मृत्यु भएको जिल्ला प्रहरी कार्यालय रुपन्देहीका प्रवक्ता प्रहरी नायब उपरीक्षक रामेश्वर कार्कीले जानकारी दिनुभयो ।<br><br>प्रहरीले तीनैजना मादक पदार्थ सेवन गरेको अवस्थामा फेला परेको जनाएको छ। मृतक चन्द्रकान्त बुटवल १४ तामनगरमा बस्दै आएको र घर निर्माणको क्रममा दयानगर गएको बताईएको छ। उनको श्रीमती बैदेशिक रोजगारको क्रममा मलेसियामा रहेको प्रहरीले जनाएको छ ।<br><br>प्रहरीले हत्यामा संलग्न बलरामलाई नियन्त्रणमा लिई थप अनुसन्धान शुरु गरेको जनाएको छ । <br><br></p>

<p>११ जेठ, जाजरकोट ।<br><br>गृह मन्त्री शक्तिबहादुर बस्नेतले देश भित्र र वाहिरबाट संविधान कार्यान्वन हुन नदिन ठुलो चलखेल भैरहेको कुरा बताउनु भयो । जिल्ला अस्पताल जाजरकोटको ५० शैया अस्पतालको सुभारम्भ गर्दै मन्त्री बस्नेतले यस्तो कुरा बताउनु भएको हो ।</p><p>संविधान कार्यान्वयनलाई सहज ढंगले अगाडि बढाउनका निम्ती राष्ट्रिय सरकारको आवश्यता रहेको बताउनु भएको छ । संविधान निर्माण प्रक्रियामा सहभागी भएका पार्टीहरु एकै ठाउँमा बसेर सरकार बनाउदा उपयुक्त हुने बताउनु भयो । शिक्षा, स्वास्थय, सुरक्षा र रोजगारी जनताको मौलिख आवश्यकता भएको भन्दै राज्यले यस्को सहि सदुपयोग गर्नु पर्ने बताउनु भयो ।</p><p>सरकार पविर्तन भन्दा राष्ट्रिय सरकार गठन गरेर जाँदा संविधान कार्यान्वयनमा सहज हुने बताउनु भयो । संविधान कार्यान्वयनका लागि राष्ट्रिय सरकारको आवश्यकता भएको मन्त्री बस्नेतको भनाई छ । राष्ट्रिय सहमती विना देशको विकास नहुने भन्दै सवै मिलेर देश विकासमा जुट्नु पर्ने बताउनु बताउनु भयो ।</p><p>अहिलेको सरकारमा कांग्रेस सहभागी हुदा देशले चाडो निकास पाउने मन्त्री बस्नेतले बताउनु भयो । संविधानबारे विभिन्न दलका आआफ्नै असंन्तुष्टी छन् । तर पनि यो संविधान सहमतीको दस्तावेज भएकोले कार्यान्वयनमा सबै पक्षको सहयोग आवश्यक रहेको&nbsp; बताउनु भयो ।</p><p>त्यसै गरी सरकारले लागु गरेको स्वास्थ्य विमा कार्यक्रमलाई ७५ वटै जिल्लामा लागु गर्नु सरकार लागि परेको बताउनु भयो । दुर्गम गाउँका जनताको स्वास्थ्य उचारमा राज्यले विशेष निती तथा कार्यक्रम संचालन गर्नु पर्ने बताउनु भयो । <br>&nbsp;<br><br></p>

<p>कलालाई कलाको रुपमा नबुझ्ने<br>एउटा साथी छ मेरो<br>उसलै पठाइदिएछ मेरो ठेगानामा<br>एउटा विचित्रको खस्रो चित्र<br>ठीक यतिबेला, म यही चित्रलाई नियाली<br>रहेछु।<br>हुनसक्छ,<br>यो चित्र त्यो भिन्चीले बनाएको हो,<br>जसले मोनालिसाको नरम तस्बिर छाम्दा<br>छाम्दा<br>वाक्क भएर यो खस्रो चित्र बनाउन रहर<br>गर्यो।<br>वा हुनसक्छ,<br>दुःखको अन्तिम इनारमा डुबेर कुनै कविले<br>लेखेको<br>सवसे दु:खद कविताको दु:खि पात्रको<br>तस्बिर हो यो।<br>जे पनि हुन सक्छ।<br>एउटा मानव आकृति जस्तो यो चित्र<br>खुब नियालिरहेछु,<br>पातहरूले छाडी गएका नाङ्गो रूखजस्तो छ<br>टाउको<br>जहाँ दु:खको सिङ्गै पहाड, टोपी बनेर<br>उभिएको छ।<br>दर्जनौँ सन्धी सम्झौताहरूले सिमाना<br>खुम्चिएको<br>कुनै विपन्न देशजस्तो छ निधार<br>जहाँ अभावका किरङ मिरङ धर्साहरू<br>टाँस्सिएका छन्।<br>पाखोबारीझैँ पाटै पाटा परेका छन् दुई<br>गाला<br>जहाँ पीरका योद्धाहरूले परेड खेलिरहेछन्।<br>लाग्छ, उसका कानहरूलाई<br>भोकको सारङ्गी बाहेक अरु धुन थाहै छैन्<br>उसको नाकले अभाव बाहेक अरु सुगन्ध जान्दैन्<br>आँखाले केवल भयका साँघुरा खोल्सा<br>खाल्सी देख्छन्<br>मुखले पनि निरिहताको भजन सिवाय केही<br>बोल्दैन्।<br>गहिरिएर हेर्छु, झन् डर लाग्छ!<br>कुन बैगुनी कलाकारले, कुन कुरुप भाँडोमा<br>भेट्यो<br>यति विघ्न अभावका रङहरू?<br>यति विघ्न अध्याँरो मसी<br>यति विघ्न व्यथा, उल्झन सुहाउँने क्यानभास<br>यति विघ्न कहाली चोपिन सक्ने कुची<br>आँखा भरि भरि हेर्छु<br>चित्रको पछिल्तिरको पुरानो घर<br>सायद यही मानव आकृतिको होला।<br>तर, घरको लालपुर्जा घरमै होला कि? कुनै<br>महलमा?<br>चित्रको दाहिनेतिरको सानो केटो<br>उसैको छोरो होला।<br>तर उ स्कुल नगएर, किन क्यानभासमा?<br>हुन सक्छ परिक्षा शुल्क विलम्बका कारण<br>स्कुलले आजै फिर्ता गरिदिएको होस्।<br>उसकी श्रीमती? छैन त चित्रमा<br>कतै एक्लै छोडेर उसलाई, मुग्लान त झरिन?<br>कि कुनै महलको भित्री कोठामा कैद भई?<br>जे पनि हुन सक्छ।<br>अहो, खासमा कुन मुर्खले कोर्यो यो<br>असुहाँउँदो चित्र<br>भेट्न पाए सोध्न हुन्थ्यो<br>के, दुःखका अनगिन्ती सागर, एउटै<br>खोलामा अटाउँन सक्छ?<br>के अभावमा अनेकौँ घान, एउटै जाँतोले<br>पिधीँ भ्याउँछ?<br>कि एउटा भोकले मात्र निल्नुपर्छ अभावका<br>गाँसहरू?<br>कि एकजोडी हातहरूले मात्र सम्याउन<br>सक्छन्,<br>तारे भीरैभीरको जिन्दगी?<br>कि एकजोडी पैताललाले मात्रै हिडीँ<br>भ्याउँछन्,<br>तरबारको धार ओच्छ्याईएका बाटाहरू?<br>यिनै प्रश्नहरूका बीचमा अल्झिरहेका बेला<br>छोराको एउटै कुराले झस्याङ बनायो।<br>भन्यो, "बाबा, ऐना हेरेर किन एक्लै बर्बराउनु<br>भको? "<br>* * * *<br></p>