<p align="justify">काठमाडौं । लायन्स क्लब अन्तर्राष्ट्रिय को लायन्स जिल्ला ३२५बी१, अन्तर्गत लियो जिल्ला परिषद ३२५बी१, नेपाल को लायन बर्ष २०१८/१९ को लागि केन्द्रिय अध्यक्ष मा नुवाकोट जिल्ल बिदुर नगरपालिका वार्ड न. ८ घर भइ हाल काठमाडौं बस्दै आउनु भयेका लियो बिशाल रिजाल ले उम्मेद्बारी दिनुभयेको छ ।</p><p align="justify">लियो क्लब अफ काठमाडौं बालाजु हाइटको प्रस्ताव र काठमाडौं,नुवाकोट,धादिङ, मकवानपुर लगायत जिल्लाहरु मा क्रियाशील २० भन्दा लियो क्लब हरुको समर्थन मा रिजालले उम्मेद्बारी दिनुभएको हो।</p><p align="justify">लियो जिल्ला परिषद मा एक्लो उमेदवार रहनु भएका रिजालले अध्यक्ष पदको लागि आगामी बैशाख ८ गते पोखरा मा सम्पन्न हुने लायन्स /लियो जिल्ला परिषद को छैठौं&nbsp; महाधिवेशनमा बिश्वास को मत प्राप्त गर्नु पर्नेछ।</p><p align="justify">लियो क्लब अफ काठमाडौं बालाजु हाइट मा बिगत ९ बर्ष देखि कृयासिल रिजाल बिगत ७ बर्ष देखि लियो जिल्ला परिषद को विभिन्न पदमा रहि आफ्नो कुशल नेतृत्व क्षमता प्रदर्सन गर्दै लायन्स बर्ष २०१७/१८ को लागि उपाध्यक्ष पद मा निर्बाचित हुनुभएको थियो।<br>काठमाडौं स्थित स्काइ पार्टी प्यालेस मा भएको उम्मेद्बारी दर्ता कार्यक्रम मा बोल्दै उम्मेद्बार रिजाल ले लियो जिल्ला परिषद भित्र का ६५ वटा क्लब का १७०० भन्दा बढी&nbsp; लियो युवा हरुको युवा जोश र जागर लाई कुशल नेतृत्व प्रदान गरि थप उर्जासहित सामाजिक कार्यमा प्रोत्साहन गर्दै लियो जिल्ला परिषद भित्र सकारात्मक परिबर्तन गर्ने प्रती प्रतिबद्धता व्यक्त गर्नु भयो।लियो जिल्ला परिसद ३२५बी१ नेपाल भित्र बिशाल रिजाल कुशल नेतृत्व रहेको भन्दै लियो जिल्ला&nbsp; परिषद का पुर्ब अध्यक्ष लियो अशोक पौडेल ले रिजाल को पक्षमा बिश्वासको मत&nbsp; दिनुहुन सम्पुर्ण मा अनुरोध गर्नुभयो ।</p><p align="justify">उक्त कार्यक्रममा बोल्दै लायन्स क्लब अफ काठमाडौं बालाजु हाइटका अध्यक्ष लायन बिष्णु सापकोटाले लियो बिशाल रिजालको पक्षमा सतप्रतिशत बिश्वासको मत आउनेमा बिश्वास व्यक्त गर्दै उम्मेद्बार रिजाल लाई शुभकामना दिनुभएको थियो ।<br>लियो जिल्ला परिषदको इतिहासमा केन्द्रिय अध्यक्ष जस्तो गरिमामय पद्को लागि लियो बिशाल रिजालको नुवाकोटबाट पहिलो उम्मेद्बारी रहेकोमा खुसी ब्यक्त गर्दै लियो क्लब अफ नुवाकोट परोपकारका सचिव लियो सुदाम लामिछानेले लियो बिशाल रिजालको कुशल नेतृत्व क्षमताको उच्च प्रशम्सा गर्दै रिजालको पक्षमा बिश्वासको मत दिनु बाहेक अरु विकल्प नरहेको बताउनुभयो।<br></p>

<p>काठमाडौं&nbsp; । काठमाडौंका सडकमा बिहीबार अपराह्न एक्कासी गतिरोध आयो । कुनै सडक पूरै खाली गराइए । कुनैमा भने सवारीसाधनको लामो लाइन बन्यो । संघीय संसद्लाई सम्बोधन गर्न शीतलनिवासबाट निक्लिएको राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीको सवारीले सडक आवागमनकर्तालाई जहाँको त्यहीँ रोकेपछि त्यसको प्रतिक्रिया सामाजिक सञ्जालहरूमा तत्काल देखिन थाल्यो ।<br><br>यसमा राजालाई सम्झाउने गरी सवारी चलाएको भन्दै राष्ट्रपतिको आलोचना भइरहेको थियो । धेरैले राष्ट्रपति बग्गीसहित सवारी भएको तस्बिरलाई ट्वीटरमा पोस्ट गर्दै ह्यासट्यागमा ‘मौसुफको सवारी’ भनेर लेखे । प्रदीप पन्तले सूत्रात्मक शैलीमा ‘तन्त्र गए तुजुक गएन’ भनेर स्टाटस अपडेट गरे । ‘राष्ट्रपतिज्यूको आजको सवारी र यसले निम्त्याएको सवारी जाम हेर्दा, भोग्दा फेरि आफूलाई प्रजाको दर्जामा नै भएको महसुस भयो’ भनेर उपेन्द्र श्रेष्ठले ट्वीट गरे ।<br><br>यी केही उदाहरण मात्रै हुन् । सामाजिक सञ्जालमा टिप्पणी नगर्नेहरूले पनि आपसी कुराकानीमा राष्ट्रपतिको शैलीको आलोचना गरेको सुनिन्थ्यो । जनताकै माझबाट सत्तामा पुगेकाहरूबाट जनतालाई नै सास्ती हुने कामको अपेक्षा नगरिएकैले सायद राष्ट्रपति, उपराष्ट्रपति तथा प्रधानमन्त्रीजस्ता ‘विशिष्टको सवारी’ मा अस्तव्यस्तसँग बाटामा रोकिनुपर्दा सर्वसाधारणबाट कटु आलोचना हुने गर्छ ।<br><br>&nbsp;<br><br>व्यवस्था बदलिँदा पनि सत्तामा पुग्नेको व्यवहार भने आखिर सधैं किन उस्तै हुन्छ ? ‘किनभने भित्रबाट हरेक मान्छे शक्तिकै पुजारी हुन्छ अनि शक्तिको स्वभाव अरूमाथि शासन गर्नेखालकै हुन्छ,’ मानवशास्त्री सुरेश ढकाल भन्छन्, ‘फलेको वृक्षको हाँगो झुक्ने भनेको लेखनाथको कवितामा मात्रै हो, व्यवहारमा त सत्तामा पुगेकाहरूमा नम्र हुने होइन, गजक्क परेर आफूलाई आम मानिसबाट टाढा राख्ने र पृथक् देखाउने बानी हुन्छ । सारालाई रोकाएर खाली बाटामा शासकहरू आफू मात्रै हिँड्नुको अर्थ नै यही हो ।’ अरू बेला सहज हुने, हात मिलाउने र कुशलमंगल सोध्ने नेताहरू मन्त्री भएपछि नचिनेजस्तो गर्ने प्रवृत्ति मौका पर्दा आफूलाई अरूभन्दा विशिष्ट देखाउने मानवीय चाहनाकै अभिव्यक्ति भएको ढकालले बताए ।<br><br>&nbsp;<br><br>सत्तासीनहरूलाई सामान्य मानिसको दु:ख गौण लाग्ने हुनाले विशिष्टहरू अरूलाई पीडा दिने गरी व्यवहार गर्ने गरेको समाजशास्त्री चैतन्य मिश्रको बुझाइ छ । ‘हो, संसद्मा सम्बोधन गर्न राष्ट्रपति जानु संवैधानिक कर्तव्य हो तर यो काम बिदाको दिन वा सवारी चाप कम भएका बेला पनि त गर्न सकिन्थ्यो,’ मिश्र भन्छन्, ‘अथवा तामझाम कम पनि त गर्न सकिन्थ्यो । तर त्यसो भएन, किनभने सकेसम्मको रवाफ प्रदर्शन गर्ने सत्तासीनहरूको चरित्र हुन्छ अनि पाएको सास्तीलाई सकेसम्म बढाएर त्यसको आलोचना चाहिनेभन्दा बढी नै गर्ने सामान्यजनको बानी हुन्छ ।’ मिश्रको विचारमा बाटो खाली पारेर रवाफ देखाउने र बाटामा कुर्नुपर्दा रिस देखाउने दुवै पक्षमा ‘अति’ छ ।<br><br>&nbsp;<br><br>पुरानै ढर्रामा राष्ट्रपति चल्नु र अझ बग्गीसहितको सवारी निकालेर सर्वसाधारणलाई सास्ती दिनु शासकहरूमा बदलिन नसकेको चिन्तन मुख्य कारण भएको जिकिर गर्छन् अर्का मानवशास्त्री डम्बर चेम्जोङ । ‘भौतिक परिवर्तनमा समाज अगाडि हुन्छ तर मानिस त्यो परिवर्तनअनुसार आफ्ना आनीबानी बदल्न सक्दैन । यस्तो अवस्थालाई मानवशास्त्रले सांस्कृतिक पछौटेपन भनेर व्याख्या गर्छ,’ चेम्जोङले भने, ‘मोटरको इन्जिन र पाटपुर्जा ठीकठाक राख्नुपर्नेमा सवारी साधनमा भोग दिने भनेर कुखुरा वा बोका चढाउनु सांस्कृतिक पछौटेपनको उदाहरण हो । मोटरगाडी नभएका बेला राजा(महाराजाहरू बग्गीमा सवारी चलाउँथे । अचेल मोटर, अझ हेलिकप्टरको युग छ तर हाम्रा शासकहरू परम्परा थाम्ने नाममा उही बग्गीले घेरिएर मोटर चढ्छन् । यो पनि सांस्कृतिक पछौटेपन नै हो ।’<br><br>&nbsp;<br><br>गणतन्त्र आइसक्दा पनि सामन्ती राजतन्त्रमा झैं हाम्रा सत्तासीनहरूले सडकमा निक्लने प्रवृत्ति बदल्न नसक्नु परिवर्तन पूर्ण रूपमा स्थापित नभएको संकेत पनि हो भन्छन् ढकाल । ‘हिजो राजाको सवारी जसले व्यवस्थापन गर्थ्यो, आज राष्ट्रपतिको सवारी पनि उही संयन्त्रले चलाउँछ,’ उनी भन्छन्, ‘त्यसैले पनि उही ढर्रा र ढाँचामा राष्ट्रपतिको सवारी चलेको हो तर यसमा राष्ट्रपतिको पदमा बस्ने व्यक्ति स्वयंले निर्देशन दिएर यस्तो काम नलाग्ने चलन रोक्न चाहने हो भने सर्वसाधारण पीडित हुनुपर्दैनथ्यो ।’<br><br>&nbsp;<br><br>सत्ता भनेको शक्ति हो र शक्तिले मान्छेलाई भ्रष्ट बनाउँछ भन्ने बेलायती इतिहासकार/राजनीतिज्ञ लर्ड एक्टनको भनाइ मान्ने हो भने सत्तासीनहरूले देखाउने दम्भ र अनावश्यकको बडप्पन त्यही भ्रष्ट मानसिकताको द्योतक भएको चेम्जोङको विश्लेषण छ । ढकाल पनि यसमा सहमत छन् । ‘सत्ता भनेको प्रदर्शनकारी शक्ति हो । राष्ट्रपति वा प्रधानमन्त्री शक्तिशाली व्यक्ति हो भन्ने कसरी थाहा पाउने त ?’ उनी भन्छन्, ‘आफू हिँडा यसैगरी सडक खाली गराएर ।’<br>&nbsp;<br><br>तर यस्तो प्रदर्शनकारी शक्ति सामन्ती शासकहरूको पहिचान भएकाले गणतन्त्रमा पनि त्यही देखिनु विडम्बनापूर्ण स्थिति भएको उनले बताए । कान्तिपुर दैनिकबाट ।<br></p>

<p>काठमाडौं । आगामी २९ चैतमा वर्तमान सशस्त्र प्रहरी महानिरीक्षक सिंहबहादुर श्रेष्ठले ३० वर्षे सेवा अवधिका कारण अनिवार्य अवकाश पाउने भएकाले सशस्त्रको भावी नेतृत्वका लागि दौडधुप सुरु भएको छ। भावी महानिरीक्षक (आईजीपी) का लागि वरिष्ठताका हिसाबले अतिरिक्त महानिरीक्षक शैलेन्द्र खनाल एक्ला दाबेदार भए पनि अन्य एआईजी पनि नेतृत्वमा पुग्न चर्को लबिङमा छन्। <br><br>विशेषगरी खनालभन्दा ११ महिनापछि एआईजी बनेका पुष्पराम केसी र नाराणबाबु थापा पनि आईजीपी बन्न तीव्र लबिङ गरिरहेका छन्। अद्धसैनिक संगठन सशस्त्र प्रहरीको १७ वर्षे इतिहासमा आईजीपी बनाउँदा अहिलेसम्म पनि सरकारले नेपाली सेनामा झै वरिष्ठतालाई नमिचेकाले एआइजी खनाल नै एक्ला दाबेदार हुन्। राजधानी दैनिकमा समाचार छ । <br><br></p>