मेरो सपना र आत्मश्रद्धान्जली -एलिशा पौड्याल

<p>स-साना ढुङ्गाहरु मिलाएर बनाइएको<br>झट्ट हेर्दा मन्दिर झैँ लाग्ने<br>सयौंको सङ्ख्यामा झुरुप्प रहेका<br>चिहानहरुको बस्ती<br>मध्यरात<br>घाटको यात्रा गर्दै<br>म अकेली<br><br>निस्किएर चिहानबाट<br>एउटा कालो छाँया<br>पछ्याउन थाल्छ मलाई<br>भन्नुपर्दा<br>लखेटिन्छु म<br>एउटा मृत आत्माबाट<br>चिच्याउँछु<br>कराउँछु<br>त्यो पच्छ्याइरहन्छ<br>म दौडिरहन्छु<br>उकाली चढ्छु<br>ओराली झर्छु<br>ज्यान बचाउनका खातिर<br>म भागिरहन्छु<br>त्यो लखेटिरहन्छ<br>अन्त्यमा<br>पुग्दछु म नदिकिनार<br>त्यो आइराछ<br>सिध्याउँछ पक्का…सोच्छु<br>र फालहाल्छु<br>मिसिन्छु त्यो जलप्रवाहमा<br>र बग्छु सँगसँगै<br><br>बचाऊ बचाऊ<br>यही ओकलीरहन्छु बारम्बार<br>आउँदैन<br>कुनै दरिलो हात<br>सहाराको…<br>मलाई बचाउन<br>नदि मलाई बगाइरहन्छ<br>म बगिरहन्छु<br>बाँच्नुको झिनो आसासमेत बाँच्दैन<br>र<br>म दिन्छु<br>आफुले आफैँलाई श्रद्धान्जली<br><br>असिनपसिन हुँदै<br>ब्युँझिन्छु<br>एउटा भयानक सपनाबाट<br>म<br>म अर्थात् नेपाल आमा।।।।<br></p>