कविता ‘आफ्नै राष्ट्र’ –वैरागी जेठा

<p>मजाक उडाउँदै हिँड्नेहरू<br>संकीर्ण सोचमा<br>अग्रगामी हौँ भन्छन्<br>युगकालका कुरा गरेर<br>गल्लीभित्र<br>कालझैँ कैद गर्छ<br>वर्तमान मान्छे<br>उफ्रन्छ ऊ<br>विर्सेर इतिहास<br>आफ्नै धर्मसंकृति<br>आफ्नै देश<br>आफ्नै राष्ट्र<br>आफ्नै राष्ट्रियता भुलेर<br>आख्यानकार ठान्छ<br>आफ्नै खाडल खनेर<br>हाम्रा खरका झुप्राहरूमा<br>निरन्तर आगो झोसिरहेछन्<br>हाम्रो काममा अवरोध गर्दै<br>थुप्रै झारहरू<br>अनगिन्ति कीराहरू<br>हाम्रो छातीमा कुल्चीरहेछन्<br>मिथ्यामा<br>समय गुमाएँ<br>कष्टमय जीवन लिएर<br>षडयन्त्रका फूलहरू<br>हरेक पाइलामा उम्रिएका<br>हाम्रा सामान कब्जागर्न<br>हरेक गौँडामा<br>मजाक उडाउँदै हिँडिरहेका<br>पागल भित्रका पागलहरूले<br>बिर्सिएका छन्<br>नैतिक शिक्षाहरू<br>अन्धकार आगो बलिरहेछ<br>दिमागमा<br>खोज अनुसन्धान छैन<br>ऊ आफूलाई सम्पादक भन्न छाड्दैन<br>दुर्गन्धी चोकमा<br>नाङ्गो भुतुङ्गो<br>भाषा बोल्न जान्दैन<br>उही चलेको सम्पादक<br>युगपुरूषको खिल्ली उडाउँदै<br>चुरोटको धुवाँझै उडिरहन्छ<br>टुकुचाको युवक<br>त्यसरी नै उडिरहेछ<br>शिल्ली अनुवादक<br>हृदयलाई अवरोधगरेर<br>सिँगाने बालक<br>मनका वेग भाँच्न<br>फट्याङ्ग्रो झैँ उफ्रिरहेछ<br>बीच सडकमा<br>कसैको कान नलागोस्<br>आँखाहरू नहेरिऊन<br>कान लागेर<br>यतिबेला<br>कटु पटाक्षेप भइरहेछ<br>आफ्नै घरगाउँ<br>मजाक उडाउँदै हिँड्नेहरू<br>आफैँलाई भकाभक पुरिरहेछन्<br>पहाड भत्काएर<br>कसरी भुल्न सकिन्छ<br>अनगिन्ति पीडाहरू<br>नयाँ पूराणका कथा सुरुवात् भएकाछन्<br>हाम्रो शहरमा<br></p>