“भुसतिघ्रे” -भानुभक्त आचार्य

<p>उसले<br>मिहिनेत गर्यो, पढ्यो,<br>राम्रो श्रेणिमा<br>स्नातकोत्तर सक्यो,<br>जागिर सम्बन्धी तालिम लियो,<br>धेरै ठाउँमा दगुर्यो,<br>फारम भर्यो, आवेदन दियो,<br>लिखितमा नाउँ निकाल्यो,<br>तर सधैं अन्तर्वार्तामा फेल भो,<br>दुनियाँले सम्झ्यो–<br>केटो भुसतिघ्रे भो ।<br>———————<br>जागिरको घनचक्करमा<br>महिना बित्यो, वर्ष बित्यो,<br>बेरोजगारीमै दशक बित्यो,<br>वाक्क दिक्क भो,<br>कुनै सिप नचलेपछि<br>आफ्नै थातथलो फर्क्यो,<br>खेतबारी खन्यो, जोत्यो ।<br>तर गाउँमा रमिता भो,<br>एमए पढेर हलो जोत्यो,<br>दुनियाँले भन्यो,<br>यो त साँच्चै भुसतिघ्रे भो ।<br>———————<br>रहरको छोरो<br>गर्भमै अड्याउन पनि<br>आमालाई कम्ता परेको थिएन,<br>निकै डाक्टर, वैद्य धाएर<br>मनकामनामा भाकल गरेर<br>निक्कै मुस्किले जन्मिएको<br>निकै ख्याल गरेर हुर्काएको,<br>कुलको एकमात्र सन्तान ।<br>बाउले धेरै खर्चेर<br>निजी स्कुलमा पढाएको,<br>छोरो स्याहर्न,<br>आमाले जागिर नखाएको,<br>सबै हिसाब गर्दा करोडले पुग्दैन<br>कमाइ खुवाउने बेलामा<br>केटो बेरोजगार भो<br>दक्षता अनुसार मौका नपाउँदा<br>दुनियाँका नजरमा–<br>केटो भुसतिघ्रे भो ।<br>———————<br>उता,<br>एउटा मान्छे जन्माउन,<br>पढाउन, बढाउन, दक्ष बनाउन<br>मिलियन डलरले नपुग्ने<br>हिसाब निकाल्दै<br>एउटा विदेशीले<br>जनशक्तिको खोजीमा<br>डिभी चिट्ठा खोल्यो ।<br>मर्नुभन्दा बहुलाउनु निको,<br>उसले चिट्ठा भर्यो,<br>पहिलो लटमै छनोटमा पर्यो<br>सुको खर्च नगरी विदेशीले<br>एउटा सक्षम भुसतिघ्रे भेट्यो,<br>विदेशी दंग पर्यो ।<br>विदेशिएको वर्ष दिनभित्रै<br>उसले राम्रो जागिर भेट्यो<br>किस्ताबन्दीमै भए पनि<br>घर किन्यो, गाडी किन्यो<br>भुसतिघ्रे भन्नेहरुलाई<br>देखाउनै भएपनि<br>फेसबुकमा राख्यो ।<br>मनमनै सोच्यो,<br>पहिलेको भुसतिघ्रे<br>अब कहाँ भुसतिघ्रे रह्यो र ?<br>———————<br>यता,<br>उसले<br>देश छाड्यो,<br>माया मार्यो,<br>राष्ट्रियता बेच्यो,<br>यो राष्ट्रघाती हो भन्दै<br>छरछिमेकीहरुले<br>उसको जन्मघरमा<br>तालाबन्दी गरे ।<br>भुसतिघ्रे जिल्ल पर्यो,<br>अनि मनमनै प्रश्न गर्यो,<br>दिनहुँ दुईहजार<br>किन विदेसिइरहेका छन् ?<br><br>© भानुभक्त आचार्य, २०७३ फागुन १<br></p>