नाट्यकर्मी विष्णुभक्त फुयाँलप्रति श्रद्दाञ्जली स्वरुप दिपक भण्डारीको रचना

<p>हाँस्नै पर्छ जीन्दगीमा, जती चोट लागे पनी<br>दुख्ने मुटु दुखिरन्छ्, आफै संग भागे पनी<br><br>भन्छन सबै मर्छु म त, चाहेको त्यो नपाएसि<br>भने जस्तो कहाँ हुन्छ, पाउने ईछ्या जागे पनी<br><br>हुने कुरा भई हाल्छ, समय नै ओखती हो<br>फर्कीदैन हिजो फेरि, संसार नै त्यागे पनी<br><br>सबै कुरा कहाँ दिन्छन, चाहे जती मानीसलाई<br>हातै जोडि फूलपातीले, देउता संग मागे पनी<br><br>देखि राम्रो उफ्रिदैमा, जुनलाई छुन सकिदैन<br>टेक्नु पर्ने धर्ती मै हो, जती फड्को नागे पनी<br><br>हिड्दा हिड्दै जान पाए त्यो नै ठूलो मान्नु पर्छ<br>तेसरी नै जान पाइयोस् जस्ले जे जे चाहे पनि<br><br>बैकुण्ठमै बाँस हवस बिष्णुभक्त दाइको पनि<br>छाडी जानै पर्ने रहेछ जति माया लाए पनि<br></p><h5 id="js_2yp" class="_5pbw _5vra" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;C&quot;}"><u><span class="fwn fcg"><span class="fcg"><span class="fwb"><a id="js_3pd" role="null" class="profileLink" href="https://www.facebook.com/bhandaridipak2008?hc_ref=NEWSFEED" data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;l&quot;}" data-hovercard="/ajax/hovercard/user.php?id=100000714041019&amp;extragetparams=%7B%22hc_ref%22%3A%22NEWSFEED%22%7D" data-hovercard-prefer-more-content-show="1">Dipak Bhandari</a></span></span></span></u></h5>