पाठशालाको मदिरा -कृष्ण कट्टेल

<p>अब नानीहरुलाइ<br>पाठशालामा सपना बाढ्न छोड्नुपर्छ<br>पगिता काल्पनिक बच्चनका<br>सुइहरु घोपेर<br>कलिला मस्तिष्कलाइ<br>मताउन छोड्नुपर्छ<br><br>ऐँसेलुघारीमा हुर्किएका<br>निर्दोष खाली दिमागलाइ<br>प्रयोगशाला बनाएर<br>पुग्नै नसकिने दुनियाँको<br>दन्ते कथा सुनाएर हो<br>आजभोलि गाउँ रित्तिएको<br>पाखो उजाडिएको<br><br>सुनेको भरमा सपना बोकेर<br>आधा उमेर भौतारिएका<br>मेरा गाउँका मेस्सी रोनाल्डोहरु<br>आजभोलि अरबतिर<br>जीवन पढिरहेका छन् ।<br><br>मेरा गाउँका माओ लेनिन र गान्धीहरु्<br>युङ्ग,फ्रायड र कार्ल माक्र्सहरु<br>मदिराले पखालिरहेका छन्<br>दिमागभरी बोकेका पगिता सपना<br><br>ब्रमाण्डमा लुकेका सत्य भेट्छु भन्ने<br>मेरा गाउँका निल आर्मस्ट्रङहरु<br>आफुभित्रको मान्छे भेट्न नसकेर<br>निर्जीव जीवन बाचिरहेका छन्<br><br>कहिलेकाहि मनले बटुलेका आँट<br>र मस्तिष्कले देखाएको बाटो पनि<br>यी पैतालाहरु पुग्न नसक्दा<br>परिस्थितीको दास बनेर<br>हल्लिनु पर्दोरहेछ<br>नसोचेको रंगमञ्चमा ।<br><br>पाठशालादेखि<br>हृदयले बोकेको सपना<br>सपनाकै दुनियाँमा छोडेर<br>यथार्थको कोक्रोमा<br>हल्लिरहने यो जीन्दगीलाइ<br>खै किन पटक पटक ऐठन गरिरहन्छ<br>छोडिगएका सपनाहरुले<br><br>त्यसैले<br>नानीहरुलाइ सिकाइनुपर्छ अब<br>माटोमा मुटु रोपेर<br>अक्सिजन फलाउन<br>पिलाउनुपर्छ प्यास सुहाउँदो पानी<br>बोकाउनुपर्छ आँट सुहाउँदो भारी<br>तवमात्र ताराहरु भेटिनेछन्<br>हाम्रै टोल – टोलमा ।।<br></p>