कबिता-‘बिचार कम्पन’ : दिपा पुन राई

<p>हराएको मान्छे<br>बिरानो शहरमा<br>भोकले बेच्यो<br>अभावले बिके<br>जिम्मेवारिले हड्ताल गर्दा<br>कर्तव्यले अनसन बस्दा<br>कठालो समातेर<br>रात र दिनले<br>नत्थी लाएर<br>जोताउँछ यहाँ<br><br>रहरहरु भने<br>हत्केलामा बालुवा फुत्के जस्तो<br>फुत्कन्छ बराबर<br>उभिन्छ बिरोधमा<br>नारा लाउँछ सिमलको भुवा सरि<br>आकाश पाताल कता हो कता<br>वर पीपलको जरा हू भन्छ<br>काँडामा गुलाब फुलेकै छु<br>हिलोमा कमल फक्रेकै छु<br>चट्टानको कापमा सुनगाभा भएर<br>तिम्रो मनमा फुलेको छुइन र<br>बेस्मारी निहू खोज्छ<br><br>म भने यस बेला<br>देश बहादुरलाई सम्झन्छु<br>दोष बहादुरलाई सम्झन्छु<br>अझ सम्झन्छु नागरिकको आशुहरु<br>कोशी कर्णाली र गण्डकी भएको<br>हरियो चारकोशे झाडी सकिएको<br>बामे सर्न नपाई मरेका योजनाहरु<br>भबिस्य उपल्लो सिमाना बजारमा<br>त्यो भन्दा पारी पट्टि कतै<br>नाङ्लोमा बिक्छ खुद्रे समान भएर<br>किन करले नत्थी लाउँदैन<br>किन रहरले नत्थी लाउँदैन ?<br><br></p>