कविता– ‘अछुतको प्रेमगीत’ : अभय श्रेष्ठ

<p>म छु वारि भीरमाथि<br>पिँजराको बुलबुलझैँ पारि छ मेरो प्यार ।<br><br>जसरी जैसीकोठामा चल्छ<br>खिया लागेको पुरानो घडी<br>ठीक त्यसरी नै चल्छ<br>नयाँ संविधानमा सत्ताको रथ<br>त्यसरी नै तिम्रो नजरमा<br>म अझै<br>पिँढीभन्दा तल<br>गिडगिडाइरहने उही पुरानै अछुत हुन्छु ।<br><br>हार्नेहरूको वीरताझैँ मेटिन्छ<br>त्यहाँ मेरो आँसु, पसिना र रगतको धारा ।<br><br>मलाई विश्वास छैन–<br>प्यारको आकांक्षामा वर्णको कुनै दायरा हुन्छ<br>म मान्दिनँ–<br>प्यारको संसारमा निषेधको कुनै भित्ता हुन्छ<br>एक बारको अमूल्य जुनीकै जोखिममा<br>रोजेको हँु मैले एक ‘सवर्ण’ युवतीको प्यार<br>भोरको मन्द हावाझैँ मेरो हृदयमा नित्य ठोकिएको<br>प्रेमको जबाफमा<br>किन रोकिन्छ मलाई प्रेमनगरको प्रवेशद्वारमा ?<br><br>मान्छेको निर्दोष रगत र अक्षत प्रेमलाई<br>जिउँदै जल्न नदिन<br>अब त मसँगै छन्<br>वर्णको प्रदूषित हावा र प्रेमको निषेधमा<br>निःसासिएका सहस्र मानिस<br>प्रेमको पवित्र सौन्दर्यशास्त्रले पनि<br>भन्न सक्दैन मेरो पवित्र प्रेमलाई अपवित्र<br>यो देशको सर्वोच्च विधान<br>रगतले सिँचेको यो भूमि,<br>पसिनाका बुँद,<br>यो घाम, यी जूनतारा<br>बतास र रूखपातले पनि<br>युगमाथि तर्जनी औँला ठड्याइसके ।<br><br>तर, हरेक पटक प्यारको आकांक्षामा<br>मेरो कलेजाको मध्य भागमा रोपिन्छ जातको खन्जर ।<br><br>म प्यारको अतुल गहिराइमा<br>बोल्छु मौन भाषा<br>त्यसलाई तिमी तरबारले थुन्छौ<br>जबाफमा वाचाल छ मेरो मौन<br>छाड्नु छ मैले यहाँ पवित्र प्रेमको डोब<br>दिनु छ युगलाई प्रेमको भाषामा<br>एउटा बाफिलो जबाफ<br>यो देश सबैको फूलबारी हो भने<br>मत्स्यवेदको प्रवेशद्वारमा तोड्नु छ मैले निषेधाज्ञा ।<br><br>म पनि त चाहन्छु<br>यो शान्त शरद्मा नचलोस् आँधीहुरी<br>मेरो पवित्र प्यारको आकांक्षामा<br>नखलबलियोस् कुनै रूखको जरा<br>नलागोस् कुनै वनमा डँडेलो<br>तर, दुनियाँमा कैयन् यस्ता कुरा छन्<br>जसलाई नजलाए<br>यहाँ धेरैले जिउँदै जल्नुपर्छ ।<br></p>