बाई बाई जापान, बाई बाई टोकियो -सुनिल सापकोटा

Posted on: May 24, 2016 | views: 4889

प्लेनको टिकटमा २२ किलो सामान मात्र लैजान पाइने उल्लेख थियो । तर सँधैजसो एकजनाले २६ किलो सामान थियो ।

तर जापानमा यत्तिका बर्ष रहँदा छोड्नै मन नलाग्ने सामान झण्डै सय किलो जतिको जोडिएछ । जीवन संगिनिसँगै देश फर्कन लागेको मैले आधा सामान सुटकेसमा खाँदेपनि बाँकी सकिन । केहीसिप नलागेपछि किन्नु पर्ने सामान पैसा तिरेर फालेर रेल चढेर एयरपोर्टतर्फ लागें ।

अनायासै पर...देश छोडेर देश फर्कन लाग्दा म जन्मंदै जोडिएर आएका सम्बन्धका आफन्तजन, आफुले आर्जेका मित्र र कार्यथलोका सहकर्मीहरु सबैसँग फोनबाटै बिदाई मागें । प्रतिउत्तरमा पाउने आश्चर्य भाव, शुभकामना, शुभयात्रा, शुभेच्छा वा सुझाव आदि दिनु अघिनै म आफ्नो कुरा टुंग्याएर फोन राख्थें । जसले गर्दा खासै मन चिढिएन परको यो देश छाडेर मनभित्रको स्वदेश फर्कनु पर्दा ।

बरु उल्टै रमाएं आमाको त्यो मातृ वात्सल्यमा फेरी रमाउन पाउने खुशीले । जिवनको उत्तरार्ध तिर पुग्नुभएको आमाको काखमा फेरी रमाउन पाउने हर्सले मन पुकलित थियो । धन कमाए पनि मन नरमाउने यो सुखभोगी शहर छाड्दा सुखबाट टाढिने शोकले कत्ति छोएन, बरु दशैंमा मामाघरमा टिका लगाएर पाँच रुपैयाँको नयाँ नोट पाउँदा रमाउँदै उफ्रेको त्यो बाल कोमलताको खुशीले मलाई मेरै देशमा लोभ्यायो ।

अब त झन दिनहुँ अभ्यस्त हुनु छ । पोहोर बाबाले किन्नु भएको छाकमै तीन लिटर दुध दिने गाईको सेवा र नित्यकर्ममा । यता मन कुँड्याएर ग्युनिकु भन्दै दिनहुँ पुज्ने गौमाता काटिरहनुपर्ने परदेशिको विवसताबाट बाहिर निक्लिएर मैले सबै गोमी बक्स फोहोर फाल्ने भाँडोमा बाध्यता, सुख अनि केही एसआरामका सपनाहरुलाई तुच्छ बनाई फोलेर देश तर्फ लम्कँदैछु ।

पशिनासँगै आँसुसँग साटेको पैसाले छोरा छोरीलाई सुख दिन सकेपनि चाहिने बेलाको मायाँ र अभिभावकत्व दिन नसकिरहेको खड्को अब टर्ने भएको छ ।

दिनभरि खेलेर राती थकानले लुपुक्क काखमा सुत्ने मेरा छोरा छोरीको खुट्टा पैसाले किनेको मलमले हैन मेरै हातले सुमसुक्याएर ठिक पार्नेछु । जसमा मायाँ मिसिएको हुनेछ ।

मेरा छोराछोरीले पर बारीको पाटा र खेतको गराका डिलबाट बाबा भनेर बोलाएको त्यो मायाँको शब्द अब कानमा गुञ्जिनेछ ।

खेतमा काम गरिरहँदा आमाले घरबाट कत्ति काम गरेको, खाना पाकिसक्यो छिटो खान आउ भनेर बोलाउँदाको त्यो पल अब फेरी दोहोरिने भएको छ । अनि कर्मले आर्जेको सम्पत्ती र खुशीमा रमाउन पाउने त्यो भाग्य फेरी दोहोरिंदैछ ।
उफ्...

थकानले होला म भुसुक्क निदाएछु रेलमै ।
अकस्मात सुने 'सिन्जुकु, सिन्जुकु...' । अनि भिड र कोलाहल ।
म एयरपोर्ट हिँडेको मान्छे फेरी कता सिन्जुकु आइपुगें ? अलमलिएं एकछिन् ।

रेलको ढोका लाग्ने संकेत बजिसकेको थियो । सकिन मैले रेलमै फर्कीएर कोठामा जाउँ र सपनामै भएपनि देश फर्कीएको कुरा यर्थाथमा बदलुं । हतारमा किक्लिएं । ढोका लाग्यो ।

हिजो रात अबेरसम्मको व्यस्त काम । आजको फेरी उस्तै दैनिकि फेरी दिनभर गर्ने कामहरु मानस्पटलमा घुम्नथाले । क्रमश सपनाका महलहरु भत्काउँदै र मेट्दै ।

चितवन भरतपुर नगरपालिका ६, लंकु ।
हाल : जापान टोकियो ।